शनिवार, 22 अगस्त 2009

ਲੋੜ......

ਕੱਲ ਮੈਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਦੀ
ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੌਨ ਪਏ
ਇਕ ਪੱਥਰ ਦੀ . ..

ਰਾਤ ਦੇ ਹ੍ਨੇਰੇ 'ਚ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ
ਬੁੱਕਲ'ਚ ਲੈ ਕੇ
ਦੇਰ ਤਕ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ
ਲਗਾ.....
ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਖਤ ਜਿਹੀ
ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ
ਤੇ ਉਹ ....
ਮੋਮ ਜਿਹਾ
ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਹੈ

ਖੋਰੇ ....
ਸਾਨੂ ਦੋਹਨਾ ਨੁੰ ਹੀ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ
ਲੋੜ ਸੀ .......!!

4 टिप्‍पणियां:

ANAAM. JASWINDER ने कहा…

ਖੋਰੇ ....
ਸਾਨੂ ਦੋਹਨਾ ਨੁੰ ਹੀ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ
ਲੋੜ ਸੀ .......!!

ਤਾਂ ਕਿ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਮਿਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਬਣ ਸਕਣ
ਬਹੁਤ ਖੂਬ ਜੀ

Balvinder Singh ने कहा…

Ik doojey dee lor tey hee tan eh jag tikiyaa hyaa hai. Bahut achcha likhiya hai tuseen.

Nirmla Kapila ने कहा…

Hrarkeerat jee tuhadi har rachana te main nishabad ho jandi han apne jazbatan noo shabd den vich tuhadi kalam jaraa vee kanjoosee naheen karadee pataa nahin kithom aine anmol shabad lai ke aaoondi hai bahut sohani kavita layee dhanvaad

Gurinder Singh Kalsi ने कहा…

Tuhadi rachna bahut khoobsoorat hai.Ed.ROOP.

ਪੰਜਾਬ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਭੋ ਜੀ