maa

punjabi kavita

ਪ੍‌ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ ਜੀ ਦੀ ਇਕ ਰਚਨਾ ਜੋ ਸੂਲ ਸੂਰਾਹੀ ਪ੍ਤਰ੍ਕਾ ਵਿਚ ਛਪੀ

ਪਰਕਾਸ਼ rਸਾਡੇ ਸ਼ਹਰ ਦੀ ਏਕ੍ਸ ਏਮ ਸੀiਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ

ਵਨਧਿਆ ਲੇਖਿਕਾ ਵੀ ਹਨ

ਮੇ ਅਜੇ ਪਜਾਬੀ ਲਿਖਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ੜੀ ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀਵਲ ਧਿਆਨ

ਨਾ ਦੇਣਾ ਜੀ

----ਰਚਨਾ ----ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ ਜੀ ਦੀ

ਪੇਕਾ ਹੁਣ ਮੇਨੂ ਘਰ ਨ੍ਹੀ ਲਗਦਾ

ਘਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ

ਮਾ ਬਿਨਾ ਹੁਣ ਕਾਹਦੇ ਪੇਕੇ

ਝੁਠਆ ਮਾਨ ਭਰਾਵਾ ਨਾਲ

ਕੋਨ ਮੇਰਾ ਹੁਣ ਸਿਰ ਮੁਹ ਚੁਮੂ

ਘੁਟੂ ਕੋਣ ਪਿਅਰਾਂ ਨਾਲ

ਕੋਣ ਸੁਣੇਗਾ ਡੂਖਃਡੇ ਦਿਲ ਦੇ

ਲਾਦਾ ਅਤੇ ਮ੍ਲਾਰਾ ਨਾਲ

ਮਾ ਕੋਲ ਤਾ ਬਹੁਤ ਸ੍ਮਾ ਸੀ

ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਫਰੋਲਣ ਲਯੀ

ਪ੍‌ਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੇਹਲਨਹੀ ਸੀ

ਉਸ ਦਿਆ ਗ੍ਲਾਂ ਗੋਲ੍ਣ ਲ਼ਯੀ

ਰ੍ਜ ਕੇ ਗ੍ਲਾਂ ਕ੍ਦੇ ਨਾ ਕੀਤਿਆਂ

ਸ੍ਦਾਤੇਨੂ ਤਡਪਾਇਆ ਮਾ

ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਾ

ਨਵਾਬਹਾਨਾਲਾਇਆ ਮਾ

ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਤਾ ਓਹ ਚੁਮਬ੍ਕ ਸੀ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੁਡ਼ ਜਾਂਦੇ

ਜ਼ੀਡਃਰ ਆਖੇ ਟੂਰ ਪੇਂਦੇ ਸੀ

ਜਿਧਰੋਂ ਮੋਡੇ ਮੂਡ ਪੇਂਦੇ ਸੀ

ਪ੍‌ਰ ਤੇਰੀ ਅਣਹੋਂਦ ਨੇ ਇਕਦਮ

ਕਿ ਭਾਣੇ ਵਰਤਾਏ ਮਾ

ਸ੍ਬ ਦੀ ਦੁਨਿਆ ਵ੍ਕਰੀ ਹੋ ਗਯੀ

ਹੋ ਗਏ ਸ੍ਬ ਪ੍ਰਾਏ ਮਾ

ਮਾ ਤਾ ਸ੍ਚ ਮੁਚ ਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੀ ਨਹੀ

ਮਾ ਜਿਹਾ ਹਿਮਦਰਦ ਨਾ ਕੋਈ

ਮਾ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਦਿਲਜਨੀ ਨਹੀ

ਮਾ ਦੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ

ਜਿਸ ਨੂ ਵ੍ਲੀ ਓਲੀਹੇ ਤਰਸਨ

ਮਾ ਹੈ ਓਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਿ ਜਿਸਤੋ

ਸੂਰਜ ਚਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਚਮ੍ਕ੍ਣ